Telegraficzna teoria – o renesansie Disneya słów kilka cz. II

W zeszłym tygodniu przerobiliśmy renesans Disneya od Małej Syrenki do Króla Lwa, czyli okres od roku 1989 do 1994. Dobrnęliśmy tym samym do momentu kulminacyjnego złotego okresu, teraz będziemy zauważać tendencję spadkową. Zbadaliśmy aspekt muzyczny, który okazał się szalenie istotny, ponieważ przywrócił bajki wujka Disneya do Oscarowych łask. Jednak kontynuujmy nasze rozważania.

Alan Menken pozazdrościł koledze Zimmerowi i  zaczął kombinować, i tak jak z początku wychodziło mu to nieźle, tak im dalej tym gorzej. Na szczęści ścieżka dźwiękowa do Pocahontas była tworzona jeszcze przed zgapieniem koncepcji Zimmera.

Po bajkowych podróżach po Europie, Bliskim Wschodzie i Afryce czas przenieść się do Ameryki – nowoodkrytego kontynentu, gdzie poszukiwacze przygód ze starego lądu przybywają w poszukiwaniu złota. 

Telegraficzna teoria – o renesansie Disneya słów kilka cz. I

Wpierw króciutko, czym jest Telegraficzna teoria. To taki niedzielny rodzaj postu, w którym chciałbym opisywać w telegraficznym skrócie teorie przeróżne, mniej lub bardziej potwierdzone naukowo. 

Disney, dziś chyba najbogatsza wytwórnia filmowa w Hollywood, niegdyś zwykły człowiek z 26 Oscarami na koncie. Ale nie o tym dziś. Dziś chciałbym się zająć złotym okresem Walt Disney Animation Studios, który pamiętają dzisiejsi młodzi dorośli (ach The Sims 3). Prześledźmy „Renesans Disneya” w telegraficznym skrócie.

Warto na początku wspomnieć, że ostatniego Oscara wujek Disney otrzymał pośmiertnie w 1969 roku za „Wiatrodzień Kubusia Puchatka” (przypomnijmy umarł w 1966 i nie, nie został zamrożony), rozpoczął tym samym dwudziestoletni okres posuchy w nagrodach Akademii. Utraconą świetność miał przywrócić, nie kto inny, a kompozytor ścieżek dźwiękowych. Alan Menken.